::: Na - th :::

สวัสดีค่ะ

หลังจากไปอ่านบล็อกพี่กระต่ายน้อยมา (iPatS) ได้ไม่นาน
อยู่ๆก็มี คนใจดี และ คนใส่แว่น โยน Tag มาให้เผาตัวเองเล่น
(อิอิ ... รออยู่พอดีเลย)

เพราะนัทกะว่าถ้าไม่มีคน tag มาให้
ก็จะเริ่มเองอยู่แล้ว สนุกดี
โฮะ โฮะ โฮะ

กติกาของ Blog-Tag คือ

1. ชื่อ "นัท" หรือ Na - th มาจากไหน?
   
   มันมาจากชื่อจริงอ่ะค่ะ "ณัฐกาญจน์" แล้วสมัยเรียนชั้นประถม คุณครูจะบังคับให้นักเรียน เรียกกันโดยใช้ คำสรรพนามนำหน้าชื่อว่า "คุณ" แล้วตามด้วย ชื่อจริง แล้วตามด้วย ค่ะ/ครับ ซึ่งถ้าใครไม่ทำตามเนี่ย คุณครูจะให้หัวหน้าห้องจดชื่อส่งคุณครู แล้วจะถูกตัดคะแนน ด้วยนะเออ เป็นที่น่ากลัวของเด็กๆมาก
   
   (พอมาๆคิดๆดูแล้วทำไมต้องกลัวถูกตัดคะแนนขนาดนั้นด้วยก็ไม่รู้?)
   
   แต่เด็กๆอ่ะนะคะ พอเรียกกันไปเรียกกันมา จาก "คุณณัฐกาญจน์คะ/ครับ"
   ก็จะเหลือ "ณัฐกาญจน์คะ/ครับ"
   ก็จะเหลือ "ณัฐกาญจน์"
   .
   .
   จนสุดท้ายมันกุดจนเหลือแค่ "นัท" เนี่ยแหละ
   (ยิ่งโตขึ้นสรรพนามนำหน้า มันก็จะมีความหมายติดลบไปเรื่อยๆ อิอิ)
   
   ตอนนั้น เรียกชื่อเล่นๆที่มาจากชื่อจริงกันทุกคนเลยค่ะ
   จนบางทีก็ลืมชื่อ เล่น (จริงๆ) ไปเลยเหมือนกัน อิอิ
   
   ส่วน ชื่อเล่น (จริงๆ) ของนัท ชื่อ "ขวัญ" ค่ะ
   
   Na - th ก็มาจาก Nathakan ค่ะ (ชื่อจริงเวอร์ชั่นต่างประเทศ)
   อาจจะมีคนบอกว่า ชื่อจริงที่เป็นภาษาอังกฤษนัทเขียนผิดหลักคำอ่าน
   แต่นัทไม่แก้หรอกอ่ะ เพราะชอบแบบนี้นี่นา ใครจะทำไม
   
   ถ้าถามว่าทำไมต้องเขียนแบบนี้ > Na - th
   มันมีความหมายลึกซึ้งเล็กน้อยค่ะ คือ Na มาจาก Nana แปลว่า 7
   เป็นคำที่มาจากภาษาญี่ปุ่น ส่วน th ก็คือ อักษรที่เติมต่อท้ายคำศัพท์ที่เป็นเลขในภาษาอังกฤษ
   เพื่อบอกลำดับที่ ว่าเป็นที่เท่าไหร่นั่นเองี้
   
   แล้วทำไมต้อง ที่ 7 ?
   .
   .
   นัทก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ
   ที่เจ็ด ... ที่เจ็บ รึป่าว ?
   ไม่ใช่แระ ...
   
   จริงๆแล้วไม่มีความหมายอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ
   โม้ไปอย่างนั้นเองแหละ อิอิ
   (รักคนอ่านจัง เอิ้กๆ)
   
   ก็ที่จริงแล้ว อยากให้อ่าน Nath ว่า นัท อ่ะค่ะ
   บางคนชอบอ่านว่า แนท บ้างล่ะ แนช มั่งล่ะ
   นัทก็เลยเติม Dash (-) ระหว่างกลาง ให้มันอ่านได้อย่างงั้นไง?
   
   จริงๆแล้วมันก็เป็นอะไรที่คิดเองง่ะนะ
   คงไม่ตรงตามหลักการอะไรทั้งสิ้น ห้าห้า
   อีกอย่างคงไม่มีใครเข้าใจด้วยมั้งเนี่ย ?
   
   ชอบทำอะไรเข้าใจยากจริงๆเลย
   เข้าใจเองอยู่คนเดียว
   
   
   (จบข้อ 1 ซักที นะเนี่ย ...)
   
   
2. นัทเคยมีอุบัติเหตุที่กระทบกระเทือนสมองเยอะมากตั้งแต่เด็ก
   แต่ก็ไม่ยักกะปัญญาอ่อนแฮะ ? แค่ฟั่นเฟือนจนทุกวันนี้เอง ..
   
   อย่างเช่น ตกเตียง หัวกระแทกพื้น, แม่เคยทำหลุดมือ ร่วงตอนยังแบเบาะ (อันนี้แม่เล่าให้ฟัง), กลิ้งตกบันได แบบเอาหัวลง, รถคว่ำ, เดินชนเสา, วิ่งมาชนรถยนต์!? ก็ยังเคย ... (แต่ดีนะที่รถมันอยู่้ของมันนิ่งๆ)
   
   แต่ปัจจุบัน ก็ยังเดินชนนู่นชนนี่ สะดุดอยู่ตลอดนะคะ ไม่รู้ทำไมง่ะ?
   
   
3. จับคอมพิวเตอร์ครั้งแรก ... ป.4 ใช้ DOS เหมือนที่ใครๆก็ใช้กัน ก็ไม่ได้เข้าใจอะไรหรอก แล้วก็เคยได้เล่นน้องเต่าเลโก้ด้วย ก็งั้นๆแหละ แต่ที่ใช้แล้วคล่องที่สุดตั้งแต่เด็ก รู้สึกจะเป็นพวกโปรแกรมวาดรูปอย่าง paint เป็นต้น อิิอิ ไม่ต้องสอน ก็ทำเองได้ (มันก็รู้จักอยู่โปรแกรมเดียวนะ ตอนนั้น แล้วจะพูดยกตัวอย่างทำไมเนี่ย ?)
   
   แต่ในความทรงจำ นัทว่า paint มันทำอะไรได้มากกว่าที่คิดเยอะเลยนะ
   จนปัจจุบัน paint ก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย อิอิ
   
   .
   เขียนโปรแกรมภาษาแรก คือ ภาษา Pascal สมัยม.4 ค่ะ
   เขียนเวปครั้งแรกตอนม.4 เหมือนกัน
   ตอนปี 1 ก็ได้รู้จักกับ C/C++
   ตอนปี 2 ได้ลองภาษา ActionScript ในโปรแกรม Flash และ PHP
   ตอนปี 3 ได้ประสบพบเจอกับตระกูล dot net (ดอท-นรก) ช่วงก่อนหน้านี้ เจอ VB.net เข้าไป ก็มึนไปแล้ว .... อีกไม่นานนี้ก็กำลังจะเจอ ASP.net ได้มึนอีกระลอกแน่ๆ เกลียดมันจริงๆ
   ตอนปี 4 (คาดว่า) จะได้เขียน Java, Javascript, XML แหงๆ เพราะต้องทำโปรเจคจบ
   .
   เครื่องเกมส์อิเล็คทรอนิคส์ที่ได้ครอบครองเครื่องแรกก็คือ เครื่องที่มันมีเกมส์ Tetris อยู่เกมส์เดียว อ่ะ ใส่ถ่าน aa 1 ก้อน ก็เล่นได้นานมากๆเลย สนุกดี
   .
   เกมส์คอมพิวเตอร์เกมส์แรกที่ได้เล่นจริงจัง ไม่นับเกมส์ไพ่ของ M$ ก็คือ เกมส์แฮร์รี่ภาคแรกสุด แผ่นแท้เลย ประมาณ 500 บาทมั้ง จำได้ เนื่องมาจากความบ้าแฮร์รี่มากสุดขีดจนหยุดไม่อยู่ ตอนม.2 - ม.3 นี่แหละ อิอิ
   ชอบควิดดิชมากๆ
   .
   .
   
4. นัทดำน้ำได้นานสุด 3 นาที ตอนกำลังจะขึ้นม.1 และ ความจุปอดชนะเด็กผู้ชายที่อายุเท่ากันตอนม.1 แล้วก็เป็นเด็กม.1 คนเดียวที่อยู่ชมรม 2 ชมรม ควบของโรงเรียนมัธยมในตอนนั้น คือชมรมวงโยธวาทิต และ ชมรมศิลปะ แล้วก็เคยดำน้ำเจอแบงค์หนึ่งร้อยบาทด้วย พ่อเอาเลขบนแบงค์มาซื้อล็อตเตอร์รี่แล้วถูกด้วย อิอิ
   
   จะว่าไปแล้ว ก็เป็นนักเรียนม.4 คนแรกของโรงเรียนมัธยมที่เรียนตอนนั้น ที่ริอาจตั้ง ชมรม ขึ้นมาเอง ชมรมวาดการ์ตูนด้วยนะ แถมผู้อำนวยการโรงเรียนตอนนั้น อนุมัติให้ผ่านอีกต่างหาก ไม่รู้นัทเขียนโครงงานไปว่ายังไง จำไม่ได้เหมือนกัน อิอิ
   
   แล้วก็ตอนนั้น ยังไม่้ได้ออกจากวงโยฯด้วย
   เพิ่งมาออกจริงๆตอนขึ้นม.5
   อ้อ ตอนอยู่วงโยฯ เล่น Saxophone Alto กับ Saxophone Tener (เหมือน Sax Alto แต่ตัวใหญ่กว่า เสียงทุ้มกว่า)
   
   ตอนนี้กำลังลองไวโอลิน
   .
   .
   
5. เรื่องต่างๆ
   ... เคยมีสาวที่เป็น "ดี้" มาสารภาพรัก
   ... เคยมีสาวที่เป็น "ทอม" มาบอกว่าชอบ
   ... เคยหลงรัก หนุ่ม ที่เป็น "แต๋ว" (ตอนแรกมันยังไม่ออกแต๋วนี่หว่า)
   ... เคยหลงรัก เกย์ (ก็ไม่รู้ว่า เกย์ นี่หว่า)
   ... มีรักครั้งแรกตั้งแต่อนุบาล 3 และแอบชอบมาจนม.4 (เกือบ 10 ปี!)
   ... เสียจูบแรก ให้เพื่อนผู้หญิง ตอนม.3
   ... อกหักจากรุ่นพี่ วิศวะคอมฯ มหิดล ตอนม.4 เลยไปกินเหล้าเมาร้องไห้ ในงานแต่งงานพี่สาวด้วย เลวร้ายสุดๆ
   ... เป็นศิราณีให้เพื่อนๆทั้งหลาย ทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่เคยมีแฟน จนปี 1 เพิ่งจะมี
   ... เคยหลงรักนศ.แพทย์ฝึกงานปี 6 ตอนไปฝึกงานที่ศิริราชตอนม.4
   ... ใช้กระโปรงนักเรียนตั้งแต่ ม.1 - ม.6 (เพราะตัวไม่โตขึ้นเลย)
   

มีแต่คนที่นานๆจะเขียนซักทีนึงทั้งนั้นเลย
แต่ก็เอาเถอะ จะรออ่านนะจ้ะ

ปล. และแล้ว เดี๋ยววัฒนธรรม Blog-tag มันต้องบูมแน่ๆ เชื่อดิ
ปล. ว่าแต่ใครเป็นคนเริ่มเนี่ยะ ?
ปล. ขอบคุณที่ Tag มาค่ะ