::: Na - th :::

'นานแล้ว ... นะ'

ฉันพึมพำเบาๆกับตัวเอง
สายตาจ้องมองไปยังท้องฟ้า
ที่มีก้อนเมฆปุยขาวขาวล่องลอยอย่างอิสระ

'...'

ฉันเดินทอดน่องไปเรื่อยๆตามถนนในมหาวิทยาัลัย
ไม่อยากเร่งฝีเท้ามากนัก
เพราะนั่นหมายถึงการขลุกอยู่แต่ในห้องแอร์เย็นเฉียบ
หน้าจอสี่เหลี่ยม ใต้แสงไฟนีออนสว่างจ้า
จนถึงเที่ยงคืนทุกทุกวัน

'...'

ฉันหลับตาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ
ได้กลิ่นน้ำค้างจางจาง อากาศอึมครึม
เหมือนว่าฝนกำลังจะตกยังไงยังงั้น
ทั้งที่ตอนนี้มันควรจะเป็นหน้าหนาว
อากาศควรจะแห้งและเยียบเย็นแท้ๆ

'...'

อะไร อะไร ...
มันก็ดูเหมือนจะอยู่ผิดที่ผิดทางไปซะหมด
รวมทั้ง ฉัน ที่อยู่ ณ ที่นี่ด้วย

'(เสียงลมพัดโหมกระหน่ำมาอย่างหนัก)'

เหมือนว่าตัวฉันกำลังถูกดูดอย่างรุนแรง
อากาศรอบตัวหมุนคว้าง โดยไม่รู้สาเหตุ
ข้าวของในกระเพาะเหมือนจะถูกกลิ้งกลอกไปมา
คลุกเคล้าให้เข้ากันอีกรอบ

'โอย ...'

ฉันรู้สึกอยากอ้วกเต็มทนหลังเหตุการณ์ทุกอย่างสงบลง
เกิดอาการมึนงงอีกพักใหญ่ กว่าจะพยุงตัวเองให้ยืนขึ้นได้

'ที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย ?'

ฉันลืมตาเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว
มันแตกต่างกับสถานที่ที่ฉันอยู่เมื่อ 5 นาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง
เหมือนว่าฉันกำลังอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆน่ารักหลังหนึ่ง

'น่ารักจัง ...'

ฉันประหลาดใจ ว่าทำไมอยู่ดีๆถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ ?
ทั้งทั้งที่เมื่อก่อนหน้านี้เพียงไม่นาน ฉันยังอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย
แต่ถึงกระนั้น ... ฉันก็ยังมีแก่ใจเิดินเข้าไปสำรวจบ้านหลังนั้น
เพราะมันดู น่ารัก กระทัดรัด และ เย้ายวนให้เดินเข้าไปเหลือเกิน

'ว้าว ...'

บ้านหลังเล็กๆ ที่ภายนอกมีลวดลายเป็นเหมือนคลื่นน้ำ
สีสันสดใสสลับกันเหมือนสายรุ้ง ประตูน่ารักๆ หน้าต่างบานกระจ้อย
ดูแล้วเหมือนบ้านตุ๊กตา จริงๆ

เมื่อเดินเข้ามาข้างในบ้าน จะเห็นโต็ะ ตู้ เตียง เก้าอี้ และสิ่งของต่างๆ
เท่าที่จะนึกออกเวลาใช้ตกแต่งบ้าน ดูเข้าชุดกัน เป็นไม้ทั้งหมด
แต่เป็นไม้ที่มีสีน้ำตาลอ่อน มีลายสลักเป็นลายไม้ และมีผ้าถักลวดลาย
ตกแต่งอยู่อย่างเข้ากัน ทุกอย่างใช้ผ้าลูกไม้สีต่างๆ ดูสวยงาม

และที่สำคัญ ตรงกลางห้องมีเตาผิงเหมือนแถบยุโรปเลย
มีโซฟา ผ้ากำมะหยี่ สีแดงเลือดหมู ดูนุ่มน่านอนที่สุด
และตรงกลางห้องที่มีพรหมสีส้มหนานุ่มนั้นมีหมอนอิงใบใหญ่
วางอยู่ ราวกับว่า มีใครเคยใช้นอนก่อนหน้านี้

'... กิ๊ง ก่อง กิ๊ง ก่อง ...'

เสียงนาฬิกาไม้สีน้ำตาลเข้มเรือนใหญ่ส่งเสียงก้องกังวาล
ฉันหันไปมองยังที่มาของเสียง
นาฬิกาเรือนนี้ ตั้งอยู่ข้างๆตู้ไม้สีน้ำตาลหลังใหญ่ตู้หนึ่ง

' ... กิ๊ง ก่อง ... กิ๊ง ก่อง .... จุ๊กกรู้ว จุ๊กกรู้ว ... '

เตียงเล็กๆ ที่ปูด้วยผ้าคลุมเตียงลายลูกไม้สีชมพูอ่อนๆ
ก็ดูนุ่มน่านอนเหลือเกิน ราวกับว่าฉันถูกดึงดูดเข้าไป
รู้สึกเหนื่อยล้า และ เพลียเต็มทีแล้ว

ฉันวางของทุกอย่างลง

และเดินอย่างงัวเงีย เพื่อทิ้งตัวลงไปนอนยังเตียงน่ารักเตียงนั้น
หมอน นุ่มนิ่ม ผ้าห่มหนานุ่ม และอบอุ่น ...
ฉันขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนั้น

' ... '

สายลมพัดเอื่อยๆ ผ่านตัวฉันไปอย่างเยียบเย็น
ฉันผล็อยหลับไปในเวลาไม่นานนัก

' นัท นัท ...! นัท นัท ! '
'...'

อยู่ๆเสียงเรียกดังๆเสียงหนึ่งก็ก้องกังวาลในหัวของฉัน
[ไม่เอาน่า .. ขอนอนต่ออีกนิดนะ]

'นัท นัท ..! เป็นไงบ้าง? ทำใจดีๆไว้นะ'
'...'

ทำใจดี ???
ฉันใจดีอยู่แล้ว
จะทำทำไม ?

แล้วฉันก็ยังไม่ตายสักหน่อย ?
...
..
.

'(เพี๊ยะ!!!)'
'...'

ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเหงื่อ สัมผัสกับแก้มขวาฉันอย่างจัง
ฉันตื่นขึ้นในทันใด ... พร้อมกับเตรียมถ้อยคำต่อว่าร้อยแปดพันเก้า
เพื่อเตรียมด่าคนไร้มารยาทคนนี้ ...

'...'
'...'

สายตาของฉันปะทะดวงตาและได้เห็นใบหน้าของเพื่อนสาว
เพื่อนคนที่ฉันสนิทมากที่สุด สมัยม.ปลาย
สีหน้าของเพื่อนคนนี้ซีดเผือก และดูตระหนกตกใจ
ฉันจ้องมองหน้าตาเพื่อน จนลืมความโกรธไปหมดสิ้น

'... ... ...'
'... เกิดอะไรขึ้นเหรอ? จอย? ทำหน้าตกใจทำไม? ...'

'.. แก เกือบตายแล้วรู้มั๊ย ? ..'
' เกือบตาย!? ยังไงอ่ะ จำได้ว่า กำลังจะเดินไปทำงาน? '

'... ทำงาน? พูดอะไรของแก ตกบันไดสมองเพี๊ยนไปแล้วเหรอ? ...'
' อ้าว ... ก็นี่ ... ?'

ฉันเลื่อนสายตาลงมามองเสื้อผ้าอาภรณ์ของเราทั้งคู่
และสถานที่รอบๆ และก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อตระหนักได้ว่า
ฉันใส่ชุดม.ปลาย และอยู่ในโรงเรียนที่ฉันเคยเรียนอยู่

'... ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วนะ ใกล้เอนท์ก็จริง แต่่อย่าหักโหมสิ ...'
' นี่ดีนะที่เป็นลมตกลงมาไม่กี่ขั้นอ่ะ '
'... อื้อ ขอบใจนะจอย คิดถึงจอยจัง ...'

ฉันคิดว่านี่คงเป็นความฝัน ฉันก็เลยโผเข้ากอดจอย
คิดถึงจอยที่สุด เพื่อนที่คอยอยู่ข้างข้างกัน
และเป็นห่วงฉันมากกว่าใครๆ คอยช่วยเหลือ คอยติวให้
ที่สำคัญ ไม่ว่าฉันจะทำตัวแย่แค่ไหน จอยก็ยังให้อภัยเสมอ

' แกสมองเพี๊ยนไปแล้วแน่ๆ เลย เจอกันทุกวัน จะคิดถึงทำไมเนี่ย? '
'... นั่นสินะ ...'

' เอ้อ เดี๋ยวชั้นไปส่งการบ้านก่อนนะ แล้วเดี๋ยวกลับด้วยกัน '
' อื้อๆ '

ฉันทอดสายตามองตามจอยลงบันไดจากไป
และหันไปสำรวจสถานที่รอบๆ โรงเรียนเก่า
ที่ฉันไม่ได้กลับไปเลยตั้งแต่เรียนจบ
ถึงฉันจะไม่ชอบในหลายๆอย่าง

อย่างเช่น กฎที่ริดรอนเสรีภาพ
ของนักเรียนมากมายหลายกฎ

แต่สถานที่นี้ ฉันก็มีเพื่อนที่ฉันรัก และรักฉันอยู่
น่าประหลาดนะ ทั้งที่มหาลัยมีกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์มากมาย
แต่มันไม่ไ้ด้ทำให้ฉัน ได้เจอเพื่อนแบบที่ฉันเจอที่นี่เลย

'(สายลมแรงโหมกระหน่ำอีกครั้ง)'

ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า ถูกดูดเข้าไปสู่อากาศอันชวนมึนหัวอีกครั้ง
ฉันรู้แล้วว่ากำลังจะเกิดอะไรต่อไป ฉันหลับตา
พร้อมกับคิดว่า จะไปโผล่ที่ไหนอีกนะ ?

'......'

ทุกสิ่งทุกอย่างสงบลงอีกครั้ง
ฉันลืมตามองสถานที่โดยรอบ

ฉันกลับมายังที่เดิมที่จากมาแล้วนี่ ?

รู้สึกโล่งใจ แล้วก็ตัวเบาๆยังไงไม่รู้
ไม่ไกลจากที่ที่ฉันยืนอยู่
เห็นคนมุงดูอะไรบางอย่างกันมากมาย

ฉันเองก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
จึงเข้าไปมุงดูบ้าง

' แย่จังนะ เห็นว่าอยู่ๆก็เป็นลม '
' แล้วรถจากไหนไม่รู้ขับมาชนอย่างจังเลย '
' ในมหาวิทยาลัยแท้ๆนะเนี่ยไม่น่าเลย ยังเด็กแท้ๆ '

'.. ..'

ฉันเลื่อนสายตามองลงไปยังพื้นที่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
ฉันไม่เห็นหน้าตาของคนที่เสียชีวิตหรอก
เพราะมีคนที่จัดแจงเอานสพ.คลุมเอาไว้แล้ว เพื่อรอปอ เต๊ก ตึ๊ง
แต่ฉันรู้สึก คุ้นเคย กับสิ่งของที่กระจัดกระจายอยู่ตรงนั้นจัง

หนึ่งในนั้นมันเป็น กระเป๋าเงินสีดำ แบบพับ
ที่ตอนนี้เปิดออกเผยให้เห็นรูปที่อยู่ข้างใน
เป็นรูปเด็กสาวสองคน ถ่ายรูปด้วยกัน

คนนึง ก็คือเพื่อนสนิทของฉันเอง "จอย"
และคนนึงที่ยืนอยู่ข้างๆกันนั้น ...
ก็คือ ฉัน เอง ...














ฉันหวังว่าทั้งหมดนี้ ...
คงจะเป็นเพียงแค่ความฝันที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเท่านั้น





















---------------------------------------------------