The Rainbow after The Rain - รุ้งหลังฝน
posted on 15 Oct 2006 21:03 by nath in -Entertainment-
กลิ่นสาบของดินและหญ้าชื้นแตะจมูก
ฉันนั่งมองท้องฟ้าสีส้มหลังฝนตกอยู่บนม้านั่ง
และอยากปล่อยความคิด ให้มันลอยออกไป
ลอยเคว้งคว้างไปเรื่อยๆแบบนี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ...
ฉันโอบรัดปุยเมฆนุ่มละมุลไว้แนบแน่นที่อก
โอบรัดมันก่อนความรู้สึกนั้นจะเลือนหาย
แสงสีเหลืองพาดผ่านเมฆา เหมือนเป็นสัญญาณ
ดวงอาทิตย์กำลังโบกมือลาลับไป
ราวกับจะบอกกับตัวฉันว่า ถึงเวลาแล้ว
ที่จะปล่อยปุยเมฆขาวนวลนุ่มละมุลนั้น
ให้ลอยออกไป ไกลแสนไกล
โดยที่ฉันทำแค่เพียงเฝ้ามองอย่างไม่วางตา
.. เท่านั้น ..
"นี่เธอ" เสียงหนึ่งฉุดความคิดฉันจนสะดุด
"มาทำอะไรคนเดียวเนี่ย ?" เขานั่นเอง
ฉันหันความคิดกลับไปที่ท้องฟ้าสีส้มสด
และ ฉุดความคิดที่สะดุดลง
ให้กลับล่องลอยขึ้นไปจ้องมอง
ปุยเมฆขาวนั้น คอยๆเลือนหายไปอีกครั้ง
พร้อมๆกับแสงของดวงอาทิตย์
แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายามที่จะดึงสายตา
และความคิดทั้งหมดของฉันให้สนใจไปยังเขาอยู่ดี
"ไม่เจอกันตั้งนานแน่ะ"
เขานั่งลงบนม้านั่งข้างฉัน เราทั้งสองคั่นกลางด้วยช่องว่าง
เขาชี้ไปจุดที่ฉันมอง
"มองดูคล้ายๆหน้าคนเลยเนอะ" เขาบอก
"อื้อ" ฉันตอบสั้นๆ
เพราะยังอยากที่จะปล่อยความคิดของตัวเอง
ให้ล่องลอยอย่างอิสระตามเดิม
"แล้วนี่ สบายดีมั้ย ปิดเทอมแล้วสิ"
เขาหันมามองหน้าฉันคล้ายต้องการคำตอบบางอย่าง
"ว่าไง" เขาย้ำ
"ก็ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ยังต้องทำงานเหมือนเดิมน่ะ"
ฉันตอบเขาไปตามความจริง
พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ...
"แล้วนายล่ะ รุ้ง? เป็นไงบ้าง?"
ฉันหยุดความคิดที่ล่องลอยของตัวเองเอาไว้ก่อน
พร้อมกับหันหน้าไปมองเค้าอย่างต้องการคำตอบเช่นกัน
"ก็ไม่เป็นไง" เขาเบือนหน้าหนี
และลุกขึ้นจุดบุหรี่สูบ กลุ่มควันเท้งเต้งไปมา
"นายยังชอบทำตัวขัดกับชื่อ
ที่แม่ตั้งมาให้เหมือนเดิมเลยนะ รุ้ง"
ฉันแดกดันกลับไปเพราะไม่ชอบคนสูบบุหรี่เท่าไหร่นัก
เหมือนเขารู้ตัวว่าทำให้ฉันไม่ชอบ
เขาโยนบุหรี่ลงพื้น และขยี้มันด้วยรองเท้าผ้าใบ
"เธอก็ชอบอยู่คนเดียว
และยังบ่นเป็นคนแก่เหมือนเดิมล่ะน่า"
เขาปัดควันบุหรี่ที่หลงเหลือในอากาศจนหมด
และนั่งลงข้างฉันอีกครั้ง
"เฮอะ ..."
ฉันพ่นเสียงออกมาพร้อมกับทำหน้าเชิดๆเล็กน้อย
เพื่อบอกว่ามันก็พอกันนั่นแหละ
...
..
.
"รุ้ง ... ฉันคิดถึงแกว่ะ"
อยู่ๆฉันก็นึกอยากจะบอกความรู้สึกนี้
ออกไปให้ไอ้เพื่อนสนิทคนนี้ฟังบ้าง
"อืม เราก็ ..."
ไม่ทันจบประโยค
ฉันก็โผกอดเขาด้วยแขนทั้งสองข้าง
เขาเอามือตบหัวฉันเบาๆ
"คิดถึงเหมือนกัน"
.
..
...
"เห้ยๆ!! ...
อย่าเพิ่งร้องไห้ โอ๋ๆ ..
ใจเย็นๆ รุ้งอยู่ตรงนี้แล้ว"
"ไหน ... แกมีอะไรก็ว่ามาสิ ปาณ"
เขาเปลี่ยนจากเอามือตบหัว
มาลูบหลังฉันที่กำลังปล่อยน้ำตาให้พรั่งพรู
พร้อมเสียงสะอึกสะอื้นแทน
ฉันพูดอะไรไม่ออก
ได้แต่ปล่อยอารมณ์ให้ไหลออกไปอยู่อย่างนั้นเป็นนาน
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี
ความมืดคลืบคลานมาเยือนสวนสาธารณะแห่งนี้ช้าๆ
นกพากันบินไปมาหาทางกลับรัง
ลมกลางคืนที่เย็นยะเยือกพัดมาต้องกายของเราทั้งสองคน
เย็นเยียบจับใจเลยทีเดียว
รุ้งกอดฉันเป็นนาน จนกระทั่ง ดูเหมือนว่า
น้ำตาของฉันจะไม่เหลือพอที่จะร้องไห้อีกแล้ว
ฉันจึงเงียบไป
เขาปล่อยมือ
และฉันก็เริ่มต้นเล่าเรื่องต่างๆให้เขาฟัง
ราวกับเวลาหมุนเร็วกว่าปกติ
ฉันคายเรื่องไม่สบายใจออกจนหมดสิ้น
และเขาก็ยิ้มรับโดยไม่ปริปากบ่น
ท้องฟ้าสีดำสนิทปลิ้นดาวออกจากเงาดำ ฉันกลับมานั่งริมมานั่ง
ระยะห่างของเราคั่นกลางด้วยช่องว่างเหมือนเดิม
...
..
.
"อืม สบายใจแล้วนะ" เขาลุกขึ้น บิดขี้เกียจไปมา
"ยิ้มได้แล้วน่า"
"ขอบใจนะ ... รุ้ง ..."
ถึงแม้เพื่อนชายคนสนิทของฉันคนนี้
จะชอบทำตัวขัดกับชื่อของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
แต่ฉันก็คิดอยู่เสมอว่ามันเป็นชื่อที่เหมาะกับเขาจริงๆ
" ชื่อนี้ เหมาะกับนายดีนะ
นายชอบมาหลังฝนตกทุกที ... "
ฉันบอกเขา
" ไม่หละ เราเป็นเราเนี่ยแหละดีแล้ว
ถ้าเราเป็นรุ้งจริงๆ แม้หลังฝนมันจะสวยขนาดไหน
เธอก็กอดมันเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้หรอกนะ "
เขาอมยิ้ม
และดึงแขนฉันให้ลุกขึ้น
"ดึกแล้ว มาขึ้นรถสิ จะไปส่งที่บ้าน"
" อื้อ ขอบใจนะ "
ฉันเดินตามเขาไปขึ้นรถแต่โดยดี
พร้อมกับแหงนหน้ามองท้องฟ้า
ที่ค่ำคืนนี้ ดาวบนฟ้าสวยเป็นพิเศษ
"ถ้านายไม่ได้มีแฟนแล้วก็คงดีนะ .. รุ้ง
ฉันจะรักนายเอง"
ฉันพูดขำๆใส่เพื่อนคนสนิทคนนี้
พร้อมกับหัวเราะออกมา
ด้วยรอยยิ้ม
ที่รุ้งมอบให้หลังฝนตกในวันนั้น
...
..
.
บรรจงสร้าง และ ร่วมสลักอักษร
โดย http://fling-in.exteen.com/
และ http://nath.exteen.com/
.
..
...
....
...
..
.
แล้วเมื่อไหร่ .. ในชีวิตจริง
ฉันจะยิ้มได้ซักที ?
แต่ดี เขียนดี เจ๋งๆ
รุ้งมาหลังฝน โห ชื่อดีๆ
#1 By ~Trigger~ on 2006-10-15 21:14