::: Na - th :::

นึกไม่ออกว่าจะโทรหาใคร

ก็ใช้ที่นี่ก็ได้ เผื่อว่าจะสบายใจขึ้น

เป็นกำลังใจให้นะคะ

เชื่อว่าคุณสร้างครอบครัวที่อบอุ่นได้แน่ค่ะ

ใช้ที่นี่ระบายเถอะค่ะ อย่าเก็บอะไรไว้คนเดียวเลย

สู้ๆ

/me กอดนัตแน่น ๆ


ถึงผมจะทำอะไรไม่ได้ แต่ก็จะรับฟังนะครับ

ง่า...เรื่องแบบนี้ก็พยายามอย่าคิดมากเลยนะคะ...คนเราต่างก็มีปัญหาที่ต่างกันออกไป แต่ทางที่ดีที่สุดคือแก้ปัญหานั้นให้ได้โดยไม่ทำให้ทั้งตัวเองและคนอื่นต้องเสียใจภายหลังนะคะ

สู้ๆ...พยายามเข้านะคะ ^^ ...

เป็นกำลังใจให้ครับ

แต่ก็ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าบ้านเรานะ

ใจเย็น ๆ นะโยม

อ่านหนังสือต่อ อย่างมีความสุข

ใจเย็นๆก่อนนะครับ ผมว่ายังมีเหตุผลที่เราต้องอดทนอยู่อีกนะ

ยังไง..เราก้อเป็นลูกของท่านอยู่ดี อดทนไว้เถอะครับ

ผมเข้าใจดีเลยว่ามันเป็นยังไง...ฉะนั้น นัทไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกครับ นัทยังมีเพื่อนๆ อีกหลายคน ถ้านึกไม่ออกจิงๆนะ ที่นี่แหละครับ...ผมว่าที่นี่คือที่ที่จะทำให้นัทสบายใจมากที่สุดแล้ว

....มีอะไรก้อบอกพี่ๆเพื่อนๆในนี้ได้ครับ อย่าเก็บไว้คนเดียว และจำไว้นะ คุณไม่ได้โดดเดี่ยวหรอกครับ

หนีออกมาแล้ว

แก้ปัญหาได้ ?

พี่ว่า สร้างปัญหา ให้มากกว่านะ

ถ้า nath ออกมา ไม่คิดหรือว่า ที่บ้านเค้าจะตามหา เค้าจะเป็นห่วงอ่ะ

อดทนหน่อยนะ ผู้ใหญ่ เค้าก็คงมีเรื่องเหมือนกันล่ะมั้ง เค้าเลย ไม่กลับบ้าน หรือ ใส่อารมณ์ อย่างน้อย หลายปีที่เราโตมาก็เพราะพวกท่าน ไม่ใช่เหรอ ?

ถ้าเราไม่สามารถช่วยอะไรได้ เราก็น่าจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด ตอนนี้
ก็ช่วงสอบด้วย พยายามอย่าคิดมากเลยนะ เดี๋ยวจะทำให้เสียการเรียนไปอีกอย่างนึง

ตั้งใจอ่านหนังสือนะครับ น้อง nath

อ่อ แล้ว blog หน่ะ ระบายได้ ไม่ผิดกฏหรอก

พี่นัทมีอะไรก้อมาระบายกะหนูได้นะคะ เก็บไว้คนเดียวเครียดเปล่าๆ

กลัวระบายแล้วคนรับฟังลำบากใจ

ไม่จริงหรอก......


รู้มั๊ยว่าเวลามีคนที่มีปํญหาแล้วโทรมาหาเนี่ย มันแสดงให้เห็นถึงว่าคนที่มาระบายให้เราฟังมองเราเป็นที่พึ่ง

เวลามีปัญหา ถ้าเก็บไว้ไม่ไหว พูดออกมาบางทีก็เป็นเรื่องดีนะ


แค่ได้พูดให้ใครบางคนฟัง ร้องไห้ให้ใครบางคนได้ยิน


แล้วค่อยลุกขึ้นเดินต่อ


อะไรๆ มันอาจจะง่ายกว่าที่คิด

มีเรื่องไรก็ระบายในนี้เหอะครับ แชร์ๆกัน

การหนีออกจากบ้านมันก็คือการหนีปัญหาดีๆนี่เอง

บางทีการมองอะไรจากสายตาของเราคนเดียวก็คงได้ข้อมูลไม่ครบ ทั้งคุณพ่อและคุณแม่คงมีอีกหลายเรื่องที่ไม่ได้พูดกับลูก เห็นบรรยากาศที่ทำให้เราไม่สบายใจ พ่อแม่ก็คงไม่ได้รู้สึกดีไปกว่าเราเท่าไหร่

การอยู่คนเดียวมันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอก ความโดดเดี่ยวมันกัดกร่อนได้มากกว่าบ้านที่ไม่อบอุ่นซะอีก อย่าเพิ่งคิดอะไรถึงขนาดนั้นเลย นึกถึงอีกหลายคนที่ไม่มีบ้าน เรายังโชคดีกว่าพวกเขาเยอะ

ถ้าไม่รู้จะทำอะไร คิดว่าถามออกไปตรงๆน่าจะดีกว่านะ บอกให้เค้ารู้ว่าเรารู้สึกยังไง อย่างน้อยก็ถือเป็นการระบายไปด้วยในตัวล่ะ

สู้ๆ

เราไม่รู้จะพูดไงดี เราก็เด็กบ้านแตกอ่ะจ้า ^^! เค้าหย่ากันมาสิบกว่าปีแล้ว
เราไม่รู้เรื่องทั้งหมด แต่เราก็พูดได้แค่ว่า บางอย่างมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างเราคงไม่เข้าใจ
อย่าไปไหนเลยน้า อยู่ที่บ้านแหละ มีอะไรก็ระบายๆกันได้

ส่วนเรื่องครอบครัวอบอุ่น บ้านเราบ้านแตกมา 2 ชั่วคนแล้วอ่ะ ^^!! แต่ถ้าเรามีครอบครัวเราจะพยายามรักษาไว้ให้ดีที่สุดเลย เราเชื่อว่านัทก็ต้องทำได้ค่ะ

ขอให้สบายใจเร็วๆนะจ๊ะ

ปัญหาทุกปัญหามีทางออกครับ
ค่อยๆหาทางแก้ดู

เคยอยากเหมือนกัน
พี่ว่าหลายคนเคยนะ
แต่ที่สุดแล้ว นึกได้ว่า จะหนีทำไมฟะ
หนียังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
ถึงตัวจะห่างออกมาได้
แต่ความรู้สึกมันไม่ไปไหน มันตามหลอกหลอนน่ะ
วิธีนี้ล่ะถูกแล้ว มีอะไรก็ระบายออกมาซะ
แล้วจะดีขึ้น
เก็บไว้คนเดียวฟุ้งซ่านเปล่าๆ
อาการดราม่าจะกำเริบ
(ประมาณว่า ทำตัวนางเอกนิยายจัด)
รู้ตัวอีกที โน่น หนีโซซัดโซเซไปอยู่เกาะ ร้าง
จะสมน้ำหน้าให้
เพราะไม่มีเน็ทเล่น เหอเหอ

ไม่รู้ซินะ เราว่า มันไม่ใช่เรื่องแปลก เรื่องผิดที่จะใส่อารมณ์กับบล๊อคของตัวเอง

บางคนที่คุณคิดว่า การที่คุณพูดระบายอาจจะเป็นการรบกวนเขา แต่เขาอาจจะคิดว่า เขาสามารถช่วยคุณได้ เป็นที่พึ่งคุณได้เหมือนกันนะคับ

:] มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ถึงมันจะเลวร้ายยังไง เราก็องผ่านมันไปให้ได้อยู่ดีครับ อย่าเพิ่งหมดหวังนะ

เราอาจจะไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเท่ากับคุณ แต่เราเข้าใจความรู้สึก ที่พ่อ กลับดึก และแม่ใส่อารมณ์นะ ถึงมันจะเดียวดาย แต่ก็ขอให้เข้มแข็งเพื่อตัวคุณเองคับ ไม่มีใคร แต่คุณก็มีตัวเองคับ เข้มแข็งเพื่อตัวเอง รักตัวเองคับ ยังไง เราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้คับ

งืมๆ เบื่อๆก็มาบ่นให้ฟังก็ได้ ยินดีรับฟังเน่อ
เรื่องที่บ้านนี่ก็ พยายามหน่อยละกัน ถ้าไม่สนใจได้ซะก็สบาย

การหนีออกจากบ้านมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องดีอาไร ลำบากมากเลยนะ
การทำงานก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่จริงๆก็พอหาเวปทำได้หละ แต่ได้ไม่เยอะหรอกในระดับนี้ อยู่บ้านหละ สบายสุดแล้ว

ยังไงซะอย่างน้อยในนี้ก็มีเพื่อนเยอะแยะที่ค่อยเป็นกำลังใจให้นะ

สู้ๆสู้ตายดิเว้ย
เราไม่ได้เข้ามานาน เจองี้ก็งงเลย
เอาเป็นว่า ในบล็อคนี้เป็นครอบครัวในอนาคตอันอบอุ่นที่นัทสร้างมันขึ้นมาละกันนะ

เคยคิดเหมือนกัยว่าเมื่อไหร่
ตัวเองจะเป็นอิสระจากทางบ้านซะที
อยากออกไปอยูคนเดียว หาเงิน หางานทำ
แต่สุดท้ายเราก็ต้องพึ่งทางบ้านอยู่ดี

เป็นกำละงใจให้นะจ๊ะ
เรื่องแบบนี้มันต้องอดทน
เราไม่จำเป็นต้องไปคล้อยตามสภาพแวดล้อมที่เราอยู่ก็ได้นี่

พูกอย่างงี้เดี๋ยวเอากีบเท้าจิ้มหน้าเลย อู๊ด..ๆ.. =*=
ที่จริงบ้านเรามันก็ไม่ได้อบอุ่นอะไรขนาดนั้นอ่ะนะ..
ที่จริงแต่ละบ้านเค้าก็คงจะมีปัญหาของแต่ละบ้านเอง

เราคิดว่า..
เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่เป็นหลักอ่ะนะ
เราเป็นแค่ลูกของเค้าก็คงไม่มีสิทธิ์ที่จะมาช่วยเค้าแก้ปัญหาอะไรให้มันจบเรียบร้อยได้หรอก
ก็คงทำได้แต่ว่า เป็นกำลังใจแล้วก็ทำหน้าที่ลูกที่ดี

ถ้าเครียดก็โทรมาหาเราสิ
เราเสียใจนะนี่ นัทไม่โทรหาเราเวลที่นัทไม่สบายใจหน่ะ
นัทเองก็เป็นเพื่อนเราคนนึงนะ เป็นคนสำคัญของเรา
ทีหลังมีอะไรก็อย่าลืมเราสิ ถึงแม้เราสองคนจะอยู่ห่างกันไม่ได้ไปไหนมาไหนกันบ่อยๆเหมือนคนอื่นๆ
แต่ความรู้สึกที่ดีๆที่เรามีให้กับนัทยังอยู่กับนัทเสมอนะ..

น้อยใจ.. TT3TT

อีกนิดๆ..
เราอาจจะไม่ได้เป็นผู้ที่ให้คำปรึกษาที่ดีเท่าไหร่
แต่เพื่อนัท เรายอมเป็นกระโถนให้นัทมาระบายนะจ๊ะ

เราเคยหนีออกจาบ้านครั้งนึง ตอนหลังสอบเอ็นท์...หนีจากเชียงรายมากรุงเทพฯเลยนะ แต่....หลังจากครั้งนั้นเราก็รู้ว่า เราไม่ควรทำอย่างนั้นเลย

รักตัวเองเข้าไว้นะจ๊ะ

แค่ช่วงนึงของชีวิต เดี๋ยวพายุร้ายก็ผ่านไป แล้วความสดใสจะเข้ามาแทนที่ เชื่อพี่นะ ไม่มีที่ไหนอบอุ่นเท่าบ้านเราแล้วล่ะ


ปล. ความอบอุ่นของบ้านเราต้องช่วยกันสร้าง บ้านของเรา เราต้องกอบกู้ความสุขคืนมา สู้ๆนะจ๊ะ เป็นกำลังใจให้

เราจะทำยังไงดี
เรากำลังจะเป็นเหมือนนัท
เราเครียดเราหาทางออกไม่เจอแต่เราไม่อยากหนีปัญหา
พ่อแม่ทะเลาะกันกำลังจะแยกทางกัน
มันก้คงจะเหลือแต่เราที่กำลังจะโด่ดเดี่ยวคนเดียว
หันน่าไปทางไหนก็ไม่เจอใคร
ไม่รู้จะปรึกษาใคร
เรากลัว เรากลัวว่าเราจะทนได้อีกไม่นาน
เรากลัวว่าเราจะอยู่ไม่ได้
เรากลัวทุกอย่าง
เราระแวงทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เราจะทนต่อไปอีกนานแค่ไหนกัน
เราอยากมีใครซักคนค่อยให้คำปรึกษา
ค่อยปลอบใจเรา
แต่ตอนนี้เหือมกับโลกทั้งใบกลายเป็นนรกไปแล้ว
มันมืดสนิทจนมองไม่เห็นใครเลย
เราไม่สามารถปรึกษาใครได้เลย

เราขอโทษนะที่เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาป่นกับคอมเม้นในบล็อกของเทอนะนัท
ทรายขอโทษนะค่ะ
ทรายไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ทุกคนต้องเสียเวลามานั่งอ่าน
เรื่องที่หน้าเวทนาของทราย
ถ้าไม่อ่านทรายไม่ว่าหรอกค่ะ
และขอบคุณนะค่ะนัทที่ให้เราคอมเม้นทั้ง ๆ ที่มันไม่เกี่ยวอะไรกับนัทเลย


นัท เราก็หัวอกเดียวกันยังไงเราก็เป็นกำลังใจให้นะ
นัทต้อง สู้ ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง ก็ต้อง สู้ นัทต้องค่อยเอาใจใส่คนรอบข้างเยอะ ๆ นะ จำไว้ว่า ความสุขเราไม่ได้เป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองทั้งหมดแต่มันเกิดจากองค์ประกอบหลายอย่างล้วนแต่ว่าสิ่งเหล่านั้นคืออะไร สิ่งเหล่านั้นอาจจะทำให้เรามีความสุขไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเกินไป แต่พวกนี้ล่ะ คือความสุขที่แท้จริง คือความสุขที่เราต้องการ

นัทจงรักษาคนที่รักนัทและคนที่นัทรักไว้ให้มาก ๆ


ขอบคุณสำหรับทุกคำพูดที่ให้เราพิมพ์ลงในบล็อกของนัท
ขอบคุณค่ะ

ดี

ทุกคนมีปัญหากันทั้งนั้นแต่ฉันมีปัญหาไม่รู้ว่าจะคุยกับใคร

เรามีแต่เรื่องต้องคิดเยอะมากแต่ไม่มีทางออกเลยได้แต่นั่งร้องไห้ร้องจนนําตาจะเป็นสายเลือดเราคิดว่าคนที่เข้าใจเราไม่มีใครหรอกนอกจากตัวเราเองขนาดคนที่ยอมใช้ชีวิตรวมกันมาเราคิดว่าเค้าจะรักเราเหมือนที่เราคิดแต่เปล่าเลยยิ่งอยู่นานก็ยิ่งเจ็บคนเราถ้าอยู่กันแต่ตัวไม่หัวใจก็เปล่าประโยชน์คิดแต่จะให้เราเปลี่ยนคิดแต่จะให้เราดีแล้วเขาทำไมไม่คิดถึงตอนที่เรายังไม่ได้อยู่ฉํนเป็นคนที่ไม่เคยเปล๊ยนแต่เขาต่างห่างที่เปลี่ยนคนแบบนี้เห็นแก่ตัวผู้ชายถ้าลองได้เราแล้วเราก็จะมีค่าแค่ที่ระบายอารมณ์

^
^
มาคุยกันได้นะคะ ยินดีรับฟัง

ความรู้สึกเหมือนๆกะเราเลยล่ะ
ไม่เคยมีใครเข้าใจ เคยคิดไปคิดมาว่าเราน่ะผิดเองมาตลอดเลยใช่ไหม? ถึงได้ด่าว่าเราอยู่ตลอด
เราว่าเรายังไม่ทำอะไรอะให้เลยนะ แม่ก้อด่าว่าเราอยู่ได้
อะไรที่เราไม่รุก้อบอกว่าไม่รุ จะไประบายใส่พี่ก้อไม่กล้า
พี่เราจะไปเข้าใจหรอ พอพูดดีๆก้ออารมณ์เสียใส่
ทำให้เราคิดมาก พอเราพูดเสียงไม่ดีมั้ง ก้อบอกว่าเป็นเด็กไม่ดี พูดเสียงไม่ดีบ้าง พูดอย่างนี้ใครเขาจะเป็นเพื่อนด้วย(เราเป็นคนไม่มีเพื่อนน่ะ ตอนนี้ก้อเริ่มมีบ้างแล้ว) อะไรๆก้อบอกว่าเพราะเราๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากนั่นไม่ดีอยากนู้นไม่ดี อะไรก้อไม่ ทำอะไรก้อไม่ได้ แล้วจะมีเพื่อนได้อย่างไง พูดอยู่ได้ไม่มีเพื่อนๆๆๆๆๆๆๆๆ ทุกครั้งที่แม่ด่าเรา เราจะไปอยู่ที่เงียบๆคิดไปคิดมา พอคิดไปคิดมาก้อคิดได้ว่า ไงๆเราก้อผิดไปหมดและ ปล่อยให้เปนอย่างงี้แหละเด๋วก้อชินเอง พยายามไม่คิดไรมาก บางครั้งเกือบคิดสั้นอะ เราก้อเล่าไม่ถูกเหมือนกันนะ แต่ว่าอยากระบายมากเลย มันเกบกดอะ เครียดมาก เรียนก้อเริ่มไม่ดี ความจำก้อเริ่มสั้นและ เครียดหลายๆอย่าง ทั้งๆที่เป็นน้องสุดท้องแท้ๆเลย

อย่างน้อยนายก้อดีนะที่ไม่คิดสั้นอะ

เราเชื่อว่าคุณจะเข้มแข็งพอนะคะ สู้ๆกำลังใจอยู่ๆรอบตัวเรานะคะ