::: Na - th :::

______ เห็นมีคนถามเรื่อง Rank กับ พี่แชมป์

ก็สงสัยนัก ว่า 'ทำไมถึงต้องให้ความสำคัญกับมันนักหนาด้วยนะ?'

ก็ไม่เข้าใจ ทั้งในสังคมจริงๆ และในโลกไซเบอร์

คนเราก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลย

ให้ความสำคัญกับของนอกกาย

อย่าง สิ่งของ ชื่อเสียงเงินทอง หรือ ยศฐาบรรดาศักดิ์

ทั้งที่ความจริงแล้ว

สิ่งที่เราเชื่อว่าทุกคนอยากได้จริงๆ มันก็เหมือนๆกันไม่ใช่เหรอ?

.

.

.

ก็แค่ ...

"ความสุข"

เท่านั้นเอง

ไม่ใช่เหรอ ???

.

.

.

จริงอยู่ ... ที่สิ่งเหล่านั้นมันอาจจะนำความสุขมาให้เราได้

แต่ .... มันจีรังเหรอ?

แล้วมันใช้วัดกันได้เหรอ?

ว่า คนที่มีสิ่งเหล่านั้นมากกว่า ย่อมมีความสุขมากกว่า?

เพราะอย่างนั้น ทุกคนก็เลยแสวงหาความสุขที่มันไม่จีรังงั้นสินะ?

ความสุขชั่ววูบ ประเดี๋ยวประด๋าว

ก็เลยต้องการคอมเมนท์เยอะๆ ได้ขึ้น Rank หน้าแรก คนมาอ่านเยอะๆ ... บลาๆๆ ...

(เอ้ะ ? มันเกี่ยวกันรึป่าวนะ ?)

.

.

.

ทำไมถึงไม่มองให้มันลึกกว่านั้นนะ

ว่าอะไรที่สามารถทำให้เรามีความสุขได้จริงๆ

.

.

.

.

.

.

อะไรกันแน่นะ?

.

.

.

.

.

.

มิตรภาพ รึป่าวนะ?

.

.

.

มิตรภาพ ที่ได้จาก การแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์

ได้ทั้งเพื่อน ได้ทั้งความรู้ ได้ทั้งประสบการณ์

มันไม่ดีกว่าตำแหน่งใน Rank หรอกเหรอ?

.

.

.

ทุกวันนี้ที่เข้า Exteen ก็แทบไม่ได้ดู Rank เลย

(เพราะพี่แชมป์ไม่ค่อยอัฟด้วยล่ะ เลยไม่สนใจ ฮาๆ)

อัฟทีก็ดูที

ไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญกับมันเท่าไหร่

เพราะที่สนใจก็คือ

Blog พี่ xxx อัฟรึยังนะ? อยากอ่านเรื่อง xxx จัง ...

อะไรประมาณนี้มากกว่ามั้ง ?

.

.

.

.

ก็นะ

พอพูดถึงเรื่องมิตรภาพ

ก็ทำให้นึกถึง ...

เพื่อนของเราคนนึง

พอดีรื้อของอยู่เลยเจอรูปเก่าๆน่ะ เป็น รูปสมัยประถมของเราเอง ถ่ายกับเพื่อนสนิทตอนประถม ชื่อ แยม แต่เราในตอนนั้นชอบเรียกว่า "พี่พจ" น่ะ เพราะเพื่อนเราคนนี้ชื่อจริงชื่อ "พจนารถ" แล้วก็ทำตัวเหมือนพี่เรามากๆ คือ คอยดูแล คอยดึงเราให้ทำการบ้าน ส่งการบ้าน ท่องสูตรคูณ คอยติวให้เราด้วย มากมายหลายเรื่องเลย

ส่วนเพื่อนสมัยมัธยม และ มหาลัยไม่ต้องน้อยใจนะจ้ะ อิอิ

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อยู่ๆก็คิดถึงขึ้นมาน่ะ เราว่าเราเป็นคนที่โชคดีเรื่องเพื่อนมากๆเลย ถ้าเทียบกับเรื่องความรักแล้วล่ะก็นะ เพราะว่าเพื่อนแต่ละคนที่เราคบมา ตั้งแต่ประถม มัธยมและมหาลัย แม้กระทั่งเพื่อนในโลกไซเบอร์แห่งนี้ก็ตาม ไม่มีใครเคยทำให้เราเสียใจ ผิดหวัง ทรยศหักหลังเลย เรามีแต่เพื่อนที่ดีทั้งนั้นเลย เลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีมากๆ

ส่วน "แยม" เพื่อนของเราคนนี้ ตอนนี้ก็ได้ข่าวคราวว่า ไปเรียนอยู่ วิศวกรรม อุตสาหการ มหาวิทยาลัยมหิดลแล้วล่ะ เสียดายเหมือนกันที่เรียนกันคนละที่ และก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเลยเพราะตอนแรกเราก็กะจะเข้าที่นั่น ถ้าเราเข้าไปเรียน เราคงได้เจอกับแยมอีกแน่ๆ และเราคงได้เป็นเพื่อนที่สนิทกันเหมือนเดิม

แต่เราก็ไม่เสียใจหรอกนะ เพราะว่ามันก็ได้ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่ดีๆ ทั้งเพื่อนสมัยตอนเรียนมัธยม และ มหาลัยเลย รวมทั้งเพื่อนในโลกไซเบอร์ด้วย (เอ้ะ ... ? รู้สึกจะย้ำจัง อิอิ)

ตอนนี้ ... แยม จะรู้มั๊ยนะ ?? ว่าเราคิดถึงและเอามาเล่าลง Blog เนี่ย ? อิอิ แต่ถ้าวันไหน แยมเกิดมาอ่านเจอ ก็อยากบอกแยมนะ ว่าแยมเป็นเพื่อนที่ดีของเราเสมอเลย รักนะ (บอกรักออกอากาศซะงั้น)

น่าแปลกอยู่อย่างนึง เราไม่ค่อยมีรูปถ่ายร่วมกับเพื่อนตอนมัธยมกับมหาลัยเลยแฮะ ไม่ได้แล้ว ว่างๆตอนไปลากมันมาถ่ายด้วยกันซะหน่อย

ไว้คราวหน้าเราจะมาพูดถึงเพื่อนสมัยมัธยมและตอนเรียนมหาวิทยาลัยมั่งนะ จะได้เท่าเทียม อิอิ เดี๋ยวน้อยใจแล้วเลิกคบเราเสียใจแย่ เอิ้กๆ

:-P

มาถึงตอนนี้ก็อยากจะบอกทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นะคะ ว่า มิตรภาพ มันซื้อไม่ได้ด้วยของนอกกายอย่างชื่อเสียงเงินทองหรอก แต่มันซื้อได้จากของภายในร่างกายเรานี่แหละ

เพราะ

"มิตรภาพ" มัน ซื้อได้ด้วย "ใจ"